Ode aan mijn lichaam

Lief lichaam, ik kreeg jou toen ik een klein hummeltje was.

Lekker mollig met een mooi zacht bruin velletje.

Jij liet mij steeds meer van de wereld ontdekken.

Van zitten naar kruipen en uiteindelijk lopen.

Wat hebben we samen veel gezien en gedaan.

Als kind kreeg ik van jou de energie om elke dag lekker te spelen.

Door een goed stel hersenen kon ik makkelijk leren, jij liet me nooit in de steek.

 

Toch ging er iets mis toen ik tiener werd.

Je werd ziek, heel erg ziek.

Hoe kon dit gebeuren? Heb ik jou in de steek gelaten?

Heb ik niet goed voor je gezorgd? Kon je het me maar vertellen.

Als dank werd je volgepropt met medicatie.

Ik ging steeds meer afstand van je nemen.

Ik voelde me door je in de steek gelaten.

Ik vond je niet meer mooi.

Ik kreeg een hekel aan je omdat je zo raar deed, omdat je geen energie meer in je had.

Omdat ik door jou een belangrijk deel van mijn tienerjaren heb moeten missen.

 

Na een paar jaar heb je de strijd gewonnen en bleef de ziekte rustig.

De medicijnen waren daardoor niet meer nodig.

In de jaren daarna stonden wij mijlenver van elkaar af, ook al was je zo dichtbij.

Ik luisterde totaal niet naar jou.

Als je aangaf dat je moe was, ging ik eigenwijs door.

Zeur niet zo dacht ik.

Ik at slecht en nam veel te weinig rust.

Werken, studeren, sporten, een sociaal leven. Ik wilde alles perfect doen.

Waarschijnlijk om de verloren tijd te compenseren.

Jouw schreeuw om rust bleef ik maar negeren.

 

Uiteindelijk reageerde jij daarop door het bijltje erbij neer te gooien.

Je was helemaal uitgeput.

Een gevalletje, eigen schuld dikke bult.

Maar dat zag ik toen nog niet in.

Ik werd alleen maar bozer op jou.

Waarom laat je me nu alweer in de steek? Waaraan heb ik dat verdiend?

 

Ik ben therapie gaan volgen om te leren hoe ik met je moest omgaan.

Dit was een keerpunt in onze relatie.

Ik begon je weer te zien en te voelen.

Ik leerde hoe ik aandacht aan je moest geven.

Hoe ik op je moest reageren als je me dingen vertelde.

Ik zag nu hoe ik jou de afgelopen jaren heb behandeld.

Dit was geen liefde voor jou.

Wat moet je je eenzaam hebben gevoeld.

 

Ik ga steeds meer van je houden, lief lichaam.

Ik luister naar je en zorg goed voor je.

Ik eet gezond, ik zorg voor voldoende rust en aandacht voor jou.

Dat heb je verdiend na al die zware jaren.

Ook al ben je niet meer het energieke, fitte lichaam van vroeger.

Ook al heb je nog steeds af en toe kuren.

Ik kan dat steeds beter accepteren.

We komen er samen wel uit.

Dat moet ook wel, tenslotte moeten we nog vele jaren samen verder!

electrocardiogram-2858693_1280